Peter Smit wint na Prise d’Eau (2005), Nunspeet (2009) en twee keer Rinkven (2006 en 2010) de wedstrijd op de Goyer. Nick van Rossum slaat ver, Anton van Broeckhuijsen dichtbij. Mike Leussink verraste ons met een tweary - dicht bij de pin in twee slagen op een par 4 - die gewonnen werd door Camiel Huisman. Camiel ging met veel Singha bier naar huis. Het verslag van Peter lees je hieronder.
Een top golfdag op “ de GHÔÔÔ-jur. “
Het gebeurt niet vaak meer dat ik een winnaars verslag mag schrijven - maar deze zaterdag mocht het weer. Na een een ritje van anderhalf uur tussen traag huiswaarts kerende vakantiegangers was ik weer eens in gezelschap van mijn golfmakkers in hun kenmerkelijke blauwgroene mondriaan polo’s. Dit keer op een gewone zaterdag ,hoewel, voor een Nederbelg uit de omstreken van Antwerpen is 15 augustus sinds 1913 “Moedertjesdag “ maar dit terzijde. Ons lid Mike had geregeld dat wij op zijn homecourse “de Goyer” mochten komen spelen. Een van de topbanen in het land. De weergoden beloofden eindelijk weer wat instabiel weer. Een eerste bliksemschicht en gedonder betekende dan ook een kwartiertje later starten. Op naar tee 1, met Nick van Rossum en Adri. Ik opende sterk met een vette 7 op hole 1(het optimisme moet ergens beginnen niet). Een marshal van het vrouwelijke geslacht ter plaatse spuide gelijk haar ongevraagde adviezen over ons heen waarop Nick zei;”als die om ons heen blijft hangen dan word ik zot”,’t zou wel eens de nagel aan de kist kunnen worden.” Gelukkig kreeg “ de nagel” ander wild in het vizier. Het ging meteen beter. Gelijk scoorden wij een par op de volgende hole en de knop was om. Ik heb zo’n twaalf of dertien jaar geleden een keer op “de Goyer” mogen ballen. Ik kan mij daar niet al te veel van herinneren behalve dat het een lastige mooie baan was met een uitermate gezellig clubhuis, vriendelijke bediening en uitstekende keuken.
De redelijk groene fairways en greens omzoomd door gedroogd stro waren prima te spelen. Ik vond mijn mojo terug en zonder teveel aan mijn af en toe slechte slagen te denken bleef het lekker gaan. Voor mijn medespeler Nick werd het soms wat lastig. Of het door Wodan’s mythische geladen lucht kwam is onduidelijk maar de demonen kregen grip op zijn spel en hij veranderde soms verbaal en fysiek in “Nick de Slingeraar” wat niet verhinderde dat hij de longest drive van de dag sloeg. Adri bleef de rust zelve en was de bezwerende edelman die de gemoederen in toom hield en rustig zijn eigen spel speelden. De waterval vanaf ergens hole 15 gooide wat extra roet in mijn eten met een paar bogeys als resultaat. Op 18 kon ik gelukkig weer een klavertje 4 noteren. In al die jaren, vanaf het prille begin, dat ik in het YGGC gezelschap mag vertoeven kan ik mij niet herinneren dat ik ooit een eerste prijs met een score van 41 punten heb gewonnen. Ik speel altijd in het nu en achteraf weet ik ook vaak niet precies van waar, hoe en met welke club ik op welke hole sloeg. Mijn selectieve geheugen wist blijkbaar steeds sneller en extra geheugen bijsteken duurt nog wel even. Maar zolang het nog kan en gaat hoop ik nog regelmatig te kunnen meespelen met dit gemêleerde clubje heerlijke Zottekes. Het was een mooie dag die wij gezamenlijk afsloten met een heerlijk diner met o.a glimmende sliptongetjes. Dank allen en tot de volgende.

