Wilfred Mooij wint de wedstrijd op Haviksoord en is daarmee helemaal terug in de strijd om de POTY. Hij vormt nu met Guido Dukker en Hans van der Putten een duidelijke kopgroep. Met nog twee wedstrijden te gaan (Sluis- en Broekpolder), staat Guido op 50 en staan Wilfred en Hans beiden op 49 punten. Guido sloeg overigens ook ver, Michel de Jongh dichtbij. Lees Wilfred’s verslag hieronder!
Gisteren waren wij te gast bij Haviksoord in Brabant. Een dag nadat PSV door Telstar werd afgedroogd.
Hier mocht ik mijn titel van vorig jaar verdedigen en zou ik weer worden herenigd met mijn Linda van Wijnboetiek Vonkel. Een dag om naar uit te zien.
Om mijn kansen te optimaliseren verzocht ik de beste coach van Nederland om zowel heen als terug met mij mee te rijden. Twee vliegen in één klap. Hij zou mij natuurlijk optimaal positioneren voor de komende achtien holes. En als ik niet zou winnen, kon ik hem op de terugweg mooi de huid volschelden, want dan lag dat natuurlijk aan hem. Niet aan mij. Altijd prijs dus.
Op de heenweg vertelde mijn coach, onder het genot van de nodige truffels, dat hij kort daarvoor matchplay op de mooiste baan van Nederland had gespeeld tegen de winaar van de Order-of-Merit 2025. Met zijn hcp van rond de 20 speelde hij de eerste 7 holes scratch, gelijk aan de baan dus. Zijn arme tegenstander speelde altijd zeer stabiel en degelijk, maar was nu natuurlijk kansloos. Maar daar gaat dit verslag niet over.
Enkele weken geleden bleek ik zelf ook kansloos tegen mijn coach. Bijkomend voordeel van mijn verloren matchplay partij was dat ik dan zelf niet tegen zijn huidige tegenstander, aanstaande kampioen en stageaire van het bestuur, hoefde te spelen. Maar toch.
Aangekomen in het bos dat honderd jaar geleden is aangelegd voor de houtproductie kwam de dennengeur ons tegemoet. Heerlijk als je met astmaklachten uit die stinkstad komt.
De eerste 9 holes zijn in 1976 aangelegd rondom een meer dat is ontstaan door grondwinning voor de aanleg van de snelweg A2. En pas in 2006 werd de baan uitgebreid naar de huidige 18 holes.
Pelleboer had ons droog weer beloofd, maar voor de zekerheid nam ik toch maar al mijn regenprotectie mee.
Zoals altijd kwam ik moeizaam op gang. 17 puntjes op de de eerste negen. Ach, het was gezellig en ik genoot van de techniek van mijn flightgenoten en de heerlijke frisse lucht.
Bij de turn werden de scores ongevraagd gedeeld en ik berustte in een eindscore ergens rond de 30 puntjes. Prima.
Een van de erudiete flightgenoten had maar liefst 20 punten op de eerste negen gescoord. Hij leek onderweg naar de overwinning.
Bij golf moet je je telefoon uitzetten en in je tas laten. Als echte digi junk kon ik tijdens die turn de verleiding natuurlijk niet weerstaan om toch even te kijken of er nog iets heel belangrijks was. Maar tot mijn grote ontsteltenis zag ik dat er een enorme bui aan kwam. Preventief prepareerden wij ons dan maar op het naderende onheil.
Op hole 11 bouwde de bui zich op en vanaf dat moment leek het alsof Linda van Wijnboetiek Vonkel wraak nam op mijn verslag van vorig jaar. Koud was het niet maar nat wel degelijk. Linda wilde duidelijk de zondag terug.
Vanwege de regen zat er niets anders op dan behoudend te spelen. Iets wat ik mij steeds voorneem, maar wat mij zelden lukt. Maar er zat niets anders op. En met succes. Ik scoorde maar liefst 18 punten op 6 opeenvolgende holes.Maar dat realiseerde ik mij op dat moment gelukkig niet.
Wij waren de laatste flight. Bij binnenkomst trof ik de sympathieke wedstrijdleider, top-matchplayer en stageaire bestuurslid breed grijnzend aan. Voor hem lag de stapel scorekaarten. Bovenop de stapel lag zijn kaart met een score van maar liefst 37 punten. Zijn lach werd die van een boer met een beetje kiespijn toen hij mijn score van 38 punten zag. Maar de huidige clubkampioen nam het uiteraard sportief op.
Smachtend heb ik verder de hele avond gezocht naar mijn Linda. Er was van haar echter geen spoor te bekennen. En omdat het begeren nog altijd meer is dan het hebben heb ik mij hier dan maar bij neer gelegd. The story of my life.
Mijn coach heb ik op de terugweg uitvoerig bedankt en de hemel in geprezen. Hij heeft wederom bewezen de beste coach van Nederland te zijn en hoefde daarom niet met de trein terug.
Al met al een Mooije dag, met een illuster gezelschap op het terrein van een voormalige vliegtuigfabriek waar de baan haar naam aan ontleent.
Het was een mooi reisje met een mooi lijstje als prijsje.

