Plts Naam speler Totaal + + + 1 Raymond Deenstra 53,77 + + + 2 Nick van Rossum 53,03 + + + 3 Edwin Ludwig 39,00 + + + 4 Peter van Essen 33,23 + + + 5 Nick den Ouden 31,21 + + + 6 Hans de Wijs 30,92 + + + 7 Cees Thomas 30,47 + + + 8 Sebo Woldringh 30,27 + + + 9 Michel de Jongh 28,37 + + + 10 Hans van der Putten 27,30 + + +

KERMIT WINT TEXELSE!

Kermit_22.png

Wie het kleine niet eert…..

De tekst “YGGC Texel” stond al een aantal weken in mijn agenda. Zondag 30 september was de speeldatum. Een weekje ervoor Texel al ingevoerd in de ‘Weer’-app van mijn iPhone. Zo kon ik gedurende de week het weer van die dag vast in de gaten houden. De dagen worden tenslotte al wat korter en het weer minder. Het zag er niet goed uit: de hele dag regen. Zaterdag werd het al beter: ‘s morgens regen, maar vanaf 13:30 (mijn starttijd) zou het droog worden. De wind dat was nog wel een factor: 37 km/u of te wel windkracht 5!

Zondagochtend nog even vlug een laatste blik. Wat nu? Droog tot 13:00 en dan tot 17:00 uur regen. Dat is fraai, toch nog maar even een regenjack in mijn golftas gestopt. Om 08:15 uur de auto in. Een ritje Texel is tenslotte 400 km heen en terug vanuit ‘t Wild. Maar ja, wie maalt er nu om de afstand als je weer lekker met een aantal vrienden kunt golfen?Met Edwin afgesproken om bij Peter te verzamelen, dan was ik net Halfweg en zouden we met Peter elektrisch de weg vervolgen. Om 09:30 sharp bij Peter. Van Karin een lekkere cappuccino met wat koekjes gekregen, de auto ingeladen met onze golfspullen en op weg naar de boot. Volgens Peter had hij wel een busje kunnen huren, alle deelnemers van de YGGC-wedstrijd hadden hem gebeld of ze met hem mee konden rijden.

Ik kon het wel begrijpen. Vorig jaar ook met Peter meegereden, toen had hij zijn nieuwe elektrische Audi net en stoven we met gemiddeld 150 km/u richting het eiland. Nu leek Peter echter bekeerd, hij reed zuiniger, wilde kijken “wat zijn maximum actieradius” was. Vanaf Sint Maartensvlotbrug (het plaatsje bestaat echt) belanden we achter een Duitse toerist met caravan. Vorig jaar was een half ‘Max Verstappentje’ genoeg om deze Vettel terug naar huis te sturen, nu bleef Peter hier rustig achteraan tuffen (tuffen, doe je dat trouwens nog met een elektrische auto of heet dat een: Watt-je?). Ondertussen wel telkens op zijn vol-elektronische computerscherm kijken. “Redden we het wel om de boot van 11:00 uur te halen? Anders wordt het een half uurtje zinloos in de auto wachten.”

10:59 uur hobbelen we de achter de Duitser het laadruim in. Gered. Mondkapjes op, auto uit en naar het dek. Heerlijk vast wat wennen aan de wind, die inmiddels toegenomen was tot 42 km/u (windkracht 6!). Natuurlijk treffen we daar al andere YGGC-ers. Mark en Raymond zitten binnen (tja, dan wen je ook nooit aan de wind) en wachten op Guido die ergens op de boot aan het bellen is. Zijn cappuccinootje staat op hem te wachten. Die pik ik nog snel even mee.Terug naar de auto, we rijden het ruim uit en…. ja hoor: we zitten weer achter onze ‘freund’ met zijn handy Haus. Het circuit naar de golfbaan is breder dan dat van Zandvoort. Peter weet de ‘DRS’-zones echter niet te benutten. ‘Caravan’-man neemt zelfs de laatste afslag naar de golfbaan, we maken al grappen dat Gerard Linneman toch gekomen is en vanavond blijft overnachten.

Al snel stroomt het clubhuis vol met 12 YGGC-ers. Een klein, maar zeer select gezelschap (5 spelers uit de Top-7 van de Order-of-Merit). Wilfred (dus geen friet), onze gastheer, checkt nog even “zijn” weer-app. “Windkracht 2”, zegt hij. Iedereen kijkt hem een beetje verbaasd aan. Windkracht 2 voor Texelaars zeker, voor ons is het toch echt windkracht 6. Toch loopt Wilfred (dus geen friet) in zijn korte broek en shirt met korte mouwtjes.

Op hole 1 worden we direct geconfronteerd met wat ons die dag te wachten staat. Wind recht tegen. En… direct de longest. Michael doet wat van hem verwacht wordt: hij beukt rechtdoor, haalt de fairway en wint. Een goede start voor een overwinning?

Om een lang verhaal kort te houden. Het is hard werken voor iedereen. De holes wind-mee lijken een eitje. De holes wind-tegen weet je dat je (minimaal) een extra slag nodig zult hebben. En dan de holes met wind van opzij. Iedereen kent de uitdrukking ‘No golfer likes wind over the left shoulder’. Bij windkracht 6 op de Texelse kun je rustig zeggen: ‘No YGGC-er likes wind over any shoulder’. De ballen verdwijnen met bosjes in de bosjes. Oorspronkelijk had de Texelse rond Pasen gespeeld moeten worden. Vanwege de Corona is deze verschoven naar het najaar. Het onderdeel ‘Paaseieren zoeken’ blijkt echter ook in september in trek.

Peter zit toevallig in dezelfde flight. Hij is in vorm gezien zijn halve finaleplaats in de matchplay. Na een goede start van mijzelf en een slechte start van Peter, heeft Peter de kloof op hole 13 gedicht en staat hij zelfs één puntje voor. Onze scores (net onder onze handicaps) geven het vertrouwen dat we meedoen voor de top 3 van vandaag. De eigen flight winnen is dus belangrijk. Op de 16de weet ik Peter te achterhalen en na 17 sta ik één punt voor: 30 om 29. Op 18 (een par 5) krijgen we beiden één slag.

Hole 18 heeft de vreemdste bunker in Nederland. De bunker is ingebouwd op een duintop en is omgeven door rechtopstaande bielsen. Op Texel heeft iedere hole een naam en deze naam wordt gebruikt in een oud-Hollands rijmpje. De 18de hole heet ‘Dodemansgraf’. De eerste zin van het rijmpje luidt: “Den afslag in die ‘Dodemansgraf’ gesmeten, kan den daghwinst wel vergeten” (Ja, rijmen kunnen ze wel die Texelaren).Ik mag als eerste afslaan. De ‘bak’ vereist een ‘carry’ van 180 meter. Ik raak mijn bal perfect en verwacht dat ‘het graf’ nog even moet wachten op zijn volgende slachtoffer. Mijn bal besluit anders, tien centimeter onder de rand wordt de biels vol geraakt. Mijn bal komt 40 meter recht terug en blijft bovenop hoog gras liggen. Peter slaat een drive van 210 meter links, goed speelbaar. Mijn trouble woodje (houten 5) nodig om over het graf heen te komen en toch ook nog wat lengte te maken. Waar ik dacht dat het hoge gras mij het juist makkelijk zou maken, vergeet ik dat je er dan ook iets onder door kunt slaan. Mijn bal gaat 40 meter hoog en tien meter ver. Ik blijf rustig. ‘Jammer’, denk ik alleen. Wel vreemd dat mijn trouble woodje 10 meter verder in ‘het graf’ligt (???).

Bunker.png

Peter voelt dat hij de winst op zak heeft: “Hij kan niet tegen de druk”, zegt hij tegen Mark. Mijn bal vliegt na een super ijzer-5 inmiddels tot op 200 meter van de green. Peter slaat zonder druk maar met zijn ijzer, zijn bal 60 meter verderop het moeras in. “Hé, wat is dat?, de kansen lijken weer te keren”. Na een ‘drop’ legt hij met zijn vierde slag de bal op 100 meter van de green.De wind komt sterk van links, de green is klein, links en rechts van de green lijken geen ideale plaatsen om te liggen. Een risicoloos schot lijkt gepast. Er zijn echter ook andere kapers op de kust dan alleen Peter. Ik heb de puntjes hard nodig. Mijn houten-3 heeft mij vandaag nog niet in de steek gelaten en is één van mijn beste wapens. Ik besluit er vol voor te gaan. De slag voelt heerlijk. De bal wijkt geen meter van zijn doel: de green. Kippenvel als de bal midden op de green blijft liggen. Ik kan het niet laten om nog even tegen Peter te zeggen: “Wel lastig hoor, zo’n bal onder druk”.

Of het helpt weet ik niet, maar Peter (ver)klooit de hole uit en haalt geen punten: 29 totaal. Twee putjes zijn voor mij voldoende voor 32 in totaal. Vol vertrouwen loop ik naar het clubhuis.Mijn totaal is inderdaad goed voor de dagwinst. De ‘Texelse’ verzekert mij ervan dat het rijmpje op het bordje van op hole 18 wordt aangepast: “Den trouble wood in die ‘Dodemansgraf’ gesmeten, behaalt den daghwinst moet men weten”. Mark doet de prijsuitreiking. Op plaats 2 en 3 wisselen Sebo en Wilfred (dus geen friet) hun beiden sponsoritems uit. Wilfred (dus geen friet) geeft Sebo te kennen dat hij nog 12 paar sokken in zijn achterbak heeft liggen, of hij die ook om mag ruilen voor ‘diner’-bonnen. Sebo kijkt hem aan alsof hij net van zijn eigen rijsttafel heeft gegeten.

De longest is natuurlijk voor Michael. Het bleek zijn laatste goede slag te zijn geweest. Raymond wint de neary. Als enige op de green van een hole van 126 meter. “Met een windkracht 6 van links en veel rotzooi aan de linkerkant was de green ook bijna niet te benaderen”, zegt Mark. “Windkracht 2”, verbetert Wilfred (dus geen friet) hem. Mark gaat door met de prijsuitreiking. Ik ontvang wederom een schitterend horloge van Coster Diamonds (dank Ronald!). Dit keer voor een echte eerste plaats en geen 2de achter Ronald. Het lijstje bleek de overtocht nog niet te hebben gemaakt en wordt mij nagezonden. Op de achtergrond mompelt Wilfred (dus geen friet) iets: “Toch windkracht 6”. Hij komt er net achter dat hij de hele dag op het weer van “De Bilt” heeft zitten kijken.

De nummers 2 (Raymond), 3 (Edwin) en 7 (Peter) zit het niet lekker. Zij geven aan de winst vandaag een beetje te hebben laten lopen. Slechts 12 deelnemers, dat levert maar 1,2 punten op voor de Order-of-Merit. “Daar doen wij het niet voor, Spaarnwoude met 28 deelnemers, daar zijn pas punten te behalen”. En “Daar speel ik ook altijd goed, een 7de plaats levert daar meer op dan de winst vandaag”. Ik knik wat met hen mee en streel hun zelfvertrouwen. In gedachten denk ik aan mijn overwinning van vandaag, een prachtig horloge, een mooi lijstje, 1,2 punten voor de O-o-M, 12 punten voor de POTY. “Wie het kleine niet eert...”, denk ik.

Natuurlijk eet iedereen een hapje mee. De keuze is saté, een hamburger of zalm. Iedereen krijgt er patat bij. Behalve Wilfred (dus geen friet). Om 19:15 vertrekt vrijwel het gehele gezelschap (Bas blijft nog een nachtje slapen op Texel) naar de boot. Een rit van 25 minuutjes, dat halen we dus makkelijk. Peter sluit met zijn auto aan achter zijn Duitse YGGC-naamgenoot (‘Pieter’). Nu pas realiseren wij ons wat een verademing het was om achter de Duitse toerist met caravan aan te rijden. We halen nog net de boot van 20:00 uur.

Om 23:30 uur ben ik thuis. Ik kan nog net de laatste holes zien van het BMW Open tussen de nummers 1 en 2 van de wereld (Dustin Johnson en Jon Rahm). Dustin Johnson weet met een onmogelijke birdie-put van 13 meter een playoff uit het vuur te slepen. In de playoff doet Jon Rahm op dezelfde hole daar nog een schepje bovenop: een schier nog onmogelijkere birdie-put van 23 meter. Hij wint. Onbewust vergelijk ik hun spel met dat van mij vandaag. Het enige verschil lijkt de factor wind. Texel was windkracht 6. Ik bel Wilfred (dus geen friet) en vraag hem waarmee zij speelden: “Windkracht 2”, zegt hij gedecideerd. Ik ben gerustgesteld.

 

Kapjes.png

Kermit van Rossum hopt een vrolijk rondje op de Texelse en wint het lijstje van Kenneth en het sporthorloge van costerdiamonds.com. Nu nog even leren klokkijken. Mooij werd tweede en wordt langzaam maar zeker stamgast bij samasebo.nl (waar je tegenwoordig ook mag afhalen!) Derde plaats was voor Chef Sebo himself die de geitenwollensokken van geijselkroon.nl mag dragen. De Neary werd geplaatst door Deenstra en de Longest was van Tugendhaft. Voor het slurpen van tuyyo.com. mag het mondkapje wel even af! Op de boot was er nog streng protocol, op onze winnaars foto meer protolol! Next tee off... Spaarnwoude.

Pont.png

Gras.png

Bas.png

Bier.png

Clubh.png

UITSLAG

1 Nick van Rossum 32 

2 Wilfred Mooij 30 

3 Sebo Woldringh 29 

4 Peter van Essen 29 

5 Edwin Ludwig 29 

6 Raymond Deenstra 28 

7 Bas ten Holter 28 

8 Pieter Sandberg 26 

9 Willem Vos 26 

10 Guido Dukker 24 

11 Mark Hünneman 22 

12 Michael Tugendhaft 18